We gaan vertrekken

Hier zitten we dan, het is half twee en we zitten in de vertrekhal te wachten tot we om twee uur kunnen inschecken.

Vanmorgen waren we om half acht op,want er moest nog een hoop gedaan worden voor we de camper wilde inleveren.

Ger ging het het ontbijt maken (ken eiren met spek) en mijn persoontje begon met het afhalen van het bed.

Na het ontbijt inpakken (ja Davey opa en nonna hebben wat voor je meegenomen) en alle bagage op het bovenbed stallen,om vervolgens alles schoon te gaan maken.

Zoals ik al dacht , waren we om tien uur al klaar en konden we het propaangas bij gaan vullen bij een tankstation.

Daarna richting Canada Cruise om de camper in te leveren en met de taxi naar het vliegveld te gaan.

Bij CC verliep alles perfect en waren we snel klaar , de borg en aanbetaling voor propaan en leegmaken van de vuiltanks werd direct terug gezet op de creditcard.

De taxi verscheen al snel en bracht ons het laatste stuk naar het vliegveld,nu is de lange wacht begonnen en onze heerlijke vakantie toch echt afgelopen.

Ik hoop dat jullie net zo genoten hebben van mijn verhalen als dat wij hebben genoten van jullie reactie's.

Bedankt voor het lezen en de lieve berichten en tot morgen lieve kids van ons,reken maar dat jullie geknoeid worden dus maak je borst maar nat.

Vancouver

Tegen onze verwachting in, was het vanmorgen nog steeds droog.

We hadden besloten om vroeg op te staan en eerst richting Hope te rijden.

Na een vlug ontbijt,(veel is er ook niet meer) Ging ik afwassen en Ger loskoppelen en vertrokken we om kwart over negen richting Vancouver.

Onze eerste stop was zoals gezegt, Hope een prachtig plaatsje zo'n 70 km verder en achteraf vonden we het jammer dat we dat stuk gisteren niet hadden doorgereden, zodat we wat langer hadden kunnen ronddolen tussen de prachtig met alleen het gebruik van kettingzagen gemaakte houten beelden.

Na een uur gingen we dan toch maar verder, we wilde vroeg bij de campingground zijn, ik had die gisteren nog telefonisch proberen te bereiken maar dit was niet gelukt.

Aangezien we echt niet de enige zijn die morgen de vakantie beeindigen en wij maar weinig andere campsite's konden vinden,weet je niet of er dan nog plaats is als je arriveerd.

De laatste 150 km hebben we afgelegd in de regen en even na twee uur kwamen we in Surrey (buitenwijk van Vancouver ) aan, dankzij annie werden we keurig afgeleverd bij het Rv park.

Als je reclame zou moeten maken voor dit park zou ik zeggen, het ken net!!!

In het kantoortje (kaal hokje met tafel) werd ik vriendelijk begroet dat wel, door een grijs langharige vies uitziende man met verschillende ontbrekende tanden Ze hadden nog plaats en a raison van 33.60 dollar (nachttarief + tax) werden wij op de plattegrond naar onze plaats gewezen.

De vaste bewoners van dit park hebben volgens mij niet veel geld , want de gespannen plastic zeilen moesten hun RV's droog houden.

Ger vertrok met toilettas en handdoek naar het wasgebouw, om binnen vijf minuten terug te keren met de woorden, laat maar in die aftandse stinktroep ga ik mij niet douchen.

Dit doen we dus vanavond wel in de camper, misschien wat krapper maar wel schoon.

Morgen op tijd op en dan is het inpakken en schoonmaken geblazen.

Om elf uur moeten we de camper in leveren en daarna met de taxi naar het vliegveld voor de lange wacht tot 18.15 van vertrek.

Gereden km 204 Campground plaza home and rv parc (verdiend geen hoofdletters).

Totaal gereden km 1884

We gaan afzakken richting Vancouver

Vanmorgen allebei nog moe en slaperig van een slechte nacht slapen.

Gisteravond om 21.30 ging er een sirene af en vanmorgen vroegen we aan Doug of hij wist waar dat voor diende.

Nu blijkt, in sommige kleine steden van Canada, wordt de sirene geluid omdat om die tijd kinderen binnen horen te zijn.

We waren hier best wel verbaasd over maar ok, ieder land zijn gewoonten,de sociale controle ligt hier blijkbaar toch nog wat hoger dan bij ons in Nederland.

Ook vroegen we aan hun of ze net zoveel last van de treinen en hun toeters hadden gehad als wij, er kwamen gemiddeld vier treinen per uur voorbij en dan hebben we het niet over een kleintje,ze hebben hier zomaar hondervijftig wagons of zelfs meer.

Alleen Alex en wij twee schijnen er last van te hebben gehad, en bij Alex kwam het meer door het gegrom van waakzame Jag,dan van de treinen.

Na het ontbijt kwam dan het onvermijdelijke afscheid van onze Verge familie/vrienden,dit keer moeilijker dan in Mei aangezien je nu weet dat je ze wel weer eens een heel lange tijd niet zal zien.

We zullen jullie ontzettend missen maar het contact blijft dichtbij,we kunnen schrijven en als Jo ooit over haar Skypehaat heen komt,misschien ook weer Skypen, wie weet.

En weg waren we richting Boston Bar, een plaats niet ver van Hope, waar we de volgende nacht wilde stoppen zodat we de dag erna direct door kunnen naar Hope om de mooie sculpturen nog eens te zien.

Nu draait de laatste was die ik hier in Canada doe en zitten we op een mooie campground en doen we vandaag verder niets, onderweg hebben we de eerste Bald Eagle gezien zins we op het vasteland van BC zijn.

De beren willen nog steeds niets van ons weten, ach ja, het is evengoed een mooie vakantie

Gereden 121 km Campground : Canyon Alpine rv park

Van koud naar warm

Het is ongelooflijk maar waar, wederom zijn de weergoden ons gunstig.

Vandaag vertrokken we met weer een stralend zonnetje, we moesten nog wat boodschappen halen.

Dit wordt nu wel moeilijker inschatten , aangezien we hier niet te lang meer zijn maar een mens moet ook nog eten en gisteravond hebben we eigenlijk alles opgemaakt voor het diner.

Maar eerst gingen we richting een vis spot zodat Ger eindelijk kon vissen.

Hij heeft een zalm gevangen (foto krijgen we nog van Jo toegestuurd) maar ik was bij de auto's gebleven terwijl de rest bij hem zat .

Ik ben een stuk gaan wandelen en werd gelokt door twee prachtige paarden,een vosbruin en een wit met vosbruine vlekken.

Zodra ik voorbij de plek liep waar ze achter in de wei stonden,begon het gehinnik en stoven ze in draf richting de plek waar ik stopte.

Nu heb ik best wel wat paarden leren kennen maar zo aanhankelijk als deze had ik nog niet meegemaakt,de gevlekte drukte zelfs zijn neus tegen mijn mond,nou zeg ik je ,zoenen met een paard (dat doe ik anders nooit hoor).

Na zo'n anderhalf uur kwam Ger vol van het vissen terug, zoveel zalm dat er op die plek zat en zo moeilijk te vangen, gelukkig was het hem dan een keer gelukt en dat vond hij dan ook prachtig.

Daarna zijn we doorgreden naar het plaatsje Ashcroft om die boodschappen te doen en een campground te zoeken.

Rond half vijf hadden we ons weer op een plek geinstalleerd waar ook van die ellelange treinen langskwamen.

Volgens de vrouw van de campground ,viel het lawaai ervan best mee,zij merkte er weinig van, dus vooruit dan maar.

Daarna eten gekookt en met z'n alle gezellig en lekker gegeten, Jo had zuurkool met carlicworst gemaakt en dat smaakte zeer goed en ik kon eindelijk weer eens corn on the crop eten, oftewel Mais direct uit het gekookte water met boter zo uit de hand,heeeeeeeeerlijk.

Omdat het al vroeg donker is en iedereen best moe,gaan we ieder naar binnen in onze eigen camper.

Gereden km 13 Ashcroft legascy park= campingground.

Verjaardag

En toen werd ik weer een jaartje meer, wat lief van jullie dat jullie van die lieve berichten hebben achtergelaten,bloos bloos, bedankt allemaal.

Vandaag zijn we iets verder doorgereden en aangekomen op deze campside,die behoorlijk druk bezocht wordt.

Ik werd verrast met een verjaardagslied en een ijstaart met happy birthday erop, we hebben hem schandalig genoeg in zes stukken gesneden en opgesmikkeld, het was genieten.

Hierna hebben we weinig gedaan, we konden weer internetten dus zowel Doug, als wij gingen direct aan de gang met email nakijken en ik natuurlijk mijn weblog bij schrijven.

Nadat ik klaar was,kon Ger verder met de foto's en ben ik aan mijn laatste boek begonnen.

Jo en Alex waren ook aan het lezen en Lee was gaan spelen dus het was zalig in het zonnetje met een graad of eenentwintig.

Vanavond gekookt en met z'n alle gegeten en helaas wordt het morgen alweer de laatste dag met de Verge Clan, we zullen ze weer gaan missen.

We hebben net lekker gedoucht en nog even dit stukje neertikken en dan is het al weer laat,echt de dagen vliegen voorbij.

Gereden km 41 Campground Brookside Cache creek.

Weerzien met Stephen

Het was koud deze ochtend, na een ontbijt vertrokken we dan ook direct richting Cache Creek waar we Stephen zouden ontmoeten en waar Jo ook weer wilde klimmen.

Dit was een flink stuk rijden in de bergen en dan duurt alles nu eenmaal langer dan het rijden in vlak gebied.

Onderweg zijn we nog gestopt bij een rivier waar de wilde zalm doortrekt om zijn eitjes te leggen voor dat ze dood gaan.

Deze rivier bestaat voor een gedeelte uit door mens aangelegde verhogingen en poelen waar ze eindigen en sterven.

Rond een uur of twee waren we bij Marble Canyon, ook een nationel parc waar je goedkoop kunt camperen.

Daar was Stephen intussen al gearriveerd met zijn vriendin Mona waar hij sinds kort mee samenwoont in Vernon BC.

Er werd door de andere geen daglicht verspild want ze wilde aan beide kanten klimmen dus ze hadden haast om te vertrekken.

Ger heeft een uur pogingen gedaan om te vissen maar zijn lijn bleef iedere keer haken en brak dus de lol was er voor hem al snel vanaf.

Aangezien het daar in dit deel van de vallei erg koud was ging iedereen sávonds al snel naar binnen en hebben we voor het eerst de kachel aan moeten doen.

Stephen en Mona vertrokken rond een uur of negen en Kim ging met ze mee voor een paar dagen.

Jo en Doug hebben nog een tijdje bij ons in de camper zitten beppen en rond een uur of elf wilde we allemaal maar wat graag naar bed, de hele dag buiten vertoeven maakt je nu eenmaal rozig.

Gereden 149 km Cameerplek Marble Canyon.

We trekken verder

Met weer een stralende zon maar wel wat frisser begon de laatste dag in Squamisch.

Jo en Kim gingen klimmen en wij vertrokken rond een uur of tien richtng het Railway station waar we een kleine twee uur hebben rondgelopen.

Aangezien het zaterdag was ,was er een farmersmaket waar ik graag even wilde rondneuzen, we hebben daar raamdecoratie gekocht voor thuis

Daarna nog wat kleine dingen halen om vervolgens even mijn grote broer Wim te bellen en hem te feliciteren met zijn 60e verjaardag.

Daarna was het wachten op De meiden en vertrokken we richting Pemberton.

Bij Nairn falls,een provinciale campground hebben we besloten om de nacht door te brengen .

Aangezien iedereen moe was van de drukke dag, gingen we allemaal vroeg naar bed om nog even te lezen of een film te kijken.

Gereden 98 km Campground Nairn Falls.

Verge's are here

Vanmorgen na het ontbijt zijn we vertrokken voor een bezoek aan de Shannon Falls, deze liggen iets ten zuiden van Squamisch.

Een mooie waterval maar aangezien we geen van tweeen van klimmend lopen houden, waren we hier snel klaar.

Toen we even na twaalf terugkwamen op de Campground, waren tot onze verbazing de Verge clan al gearriveerd dus werd er over en weer begroet.

Daarna was het beppen beppen en nog eens beppen, het is goed ze weer te zien.

Vanavond had ik een grote pan macaroni gemaakt en die werd aardig leeg gegeten,de restjes hebben ze in hun eigen camper gezet,nu weet ik niet of we het voor gezien houden vandaag of dat we nog bij elkaar gaan zitten, we zien wel.

Vanaf morgen weet ik niet of ik nog ergens bereik zal hebben dus het kan zijn dat ik een aantal dagen niet kan schrijven.

Dit word dus notitie's bijhouden zodat ik het ieder keer als ik de kans heb het log kan bijwerken.

Voor vandaag is er verder weinig te melden, dus tot de volgende keer maar weer.

Gereden 24 km dezelfde campground