Vanmorgen allebei nog moe en slaperig van een slechte nacht slapen.

Gisteravond om 21.30 ging er een sirene af en vanmorgen vroegen we aan Doug of hij wist waar dat voor diende.

Nu blijkt, in sommige kleine steden van Canada, wordt de sirene geluid omdat om die tijd kinderen binnen horen te zijn.

We waren hier best wel verbaasd over maar ok, ieder land zijn gewoonten,de sociale controle ligt hier blijkbaar toch nog wat hoger dan bij ons in Nederland.

Ook vroegen we aan hun of ze net zoveel last van de treinen en hun toeters hadden gehad als wij, er kwamen gemiddeld vier treinen per uur voorbij en dan hebben we het niet over een kleintje,ze hebben hier zomaar hondervijftig wagons of zelfs meer.

Alleen Alex en wij twee schijnen er last van te hebben gehad, en bij Alex kwam het meer door het gegrom van waakzame Jag,dan van de treinen.

Na het ontbijt kwam dan het onvermijdelijke afscheid van onze Verge familie/vrienden,dit keer moeilijker dan in Mei aangezien je nu weet dat je ze wel weer eens een heel lange tijd niet zal zien.

We zullen jullie ontzettend missen maar het contact blijft dichtbij,we kunnen schrijven en als Jo ooit over haar Skypehaat heen komt,misschien ook weer Skypen, wie weet.

En weg waren we richting Boston Bar, een plaats niet ver van Hope, waar we de volgende nacht wilde stoppen zodat we de dag erna direct door kunnen naar Hope om de mooie sculpturen nog eens te zien.

Nu draait de laatste was die ik hier in Canada doe en zitten we op een mooie campground en doen we vandaag verder niets, onderweg hebben we de eerste Bald Eagle gezien zins we op het vasteland van BC zijn.

De beren willen nog steeds niets van ons weten, ach ja, het is evengoed een mooie vakantie

Gereden 121 km Campground : Canyon Alpine rv park